ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ....

Ποιος Saw και μαλακίες? Να οι γνήσιοι επαγγελματίες... επι χρόνια τους έχουμε δίπλα μας αλλα δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι!!!

Ευχαριστούμε τον φίλο μας τον Χρήστο για την ωραία φώτο... και όποιος κατάλαβε κατάλαβε!!!

ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΦΑΚΕΛΑΚΙ

ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η γιαγιά κοντοστάθηκε  μπροστά στο ασανσέρ. Της κλινικής. Κοίταξε δεξιά και αριστερά και αφού διαπίστωσε ότι δεν την κοιτάζει κανένας σάλιωσε το ικανοποίησης ,το μικρό φακελάκι. Με το πενηντάρικο. Τόσα μπορεί να δώσει στον γιατρό. Τόσα μπόρεσε να βάλει στην άκρη. Αυτό το πενηντάρικο μεταφράζεται σε στερήσεις δύο εβδομάδων. Το γιαουρτάκι το πρόβειο ,που της αρέσει πάρα πολύ(εκεί δεν ανησυχεί για τα λιπαρά και τα χολεστερόλια.) θα το καταναλώσει σε δύο ημέρες. Το κέικ θα της λείψει  αλλά ευτυχώς φρυγανιές  υπάρχουν ,σε μεγάλη ποσότητα, στο σπίτι της. Τις βουτάει στο τσάι της και λέει και ευχαριστώ! Θα κόψει από τα φρούτα και από το κίτρινο τυρί και σίγουρα θα πάρει λιγότερα γλυκά. Το κρέας έτσι και αλλιώς το τρώει κάθε δύο εβδομάδες. Θα τα καταφέρει να επιβιώσει είναι συνηθισμένη στις στερήσεις

ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ, ΠΙΣΤΕΩΣ, ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ

ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Στην οδό Αριστοτέλους, στην Αχαρνών ,πέντε η ώρα το απόγευμα. Βγήκα να πάω στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς. Μαζί μου οι γυναίκες όλων των φυλών .Λευκών, μαύρων και κίτρινων. Τώρα προλαβαίνουμε να βάλουμε τάξη στην κουζίνα και στο σπίτι μας. Αύριο θα τρέξουμε για την λαϊκή και άλλες δουλειές. Στο πεζοδρόμιο, ένας άνθρωπος με χειροπέδες είναι πεσμένος μπρούμυτα .Παραπέρα δύο αλλοδαποί είναι σταματημένοι στα κάγκελα του πεζοδρομίου. Για εξακρίβωση στοιχείων. Δίπλα τους 5 νέοι αστυνομικοί. Της μηχανοκίνητης ειδικής ομάδας .Σαν αστακοί φοράνε κράνη και όλο το εξοπλισμό τους παρότι έξω σκάει ο τζίτζικας. Μιλάνε δυνατά και ο κόσμος σταματάει να παρακολουθήσει το συμβάν. Ένας ένστολός, χωρίς διακριτικά αλλά μάλλον βαθμοφόρος, καλεί απεγνωσμένα το ΕΚΑΒ.

ΙΑΤΡΟΙ ΚΑΙ "ΙΑΤΡΟΥΔΑΚΙΑ"

ΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑΣ

Παντού σε αυτή την κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια. Διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων που εργάζονται ο ένα δίπλα στον άλλον. Αυτό το συναντάς σε όλους τους χώρους εργασίας. Πνευματικής, Θρησκευτικής και Χειρωνακτικής. Μερικοί σέβονται το επάγγελμα που εξασκούν. Άλλοι αδιαφορούν και το φτύνουν. Τέλος ξεχωρίζουν ,σαν την μύγα στο γάλα, οι μπερδεμένοι που ταυτίζουν το επάγγελμα τους με κάποιο άλλο .Για άλλο ξεκίνησαν και αλλού φτάσανε .Δεν χάνονται όμως και βγαίνουν πάντα κερδισμένοι!
Στην ιατρική συμβαίνει το ίδιο. Άλλωστε και οι ιατροί άνθρωποι δεν είναι; με τα καλά και τα κακά τους .Ξεχωρίζουν ανάλογα με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον ασθενή. Οι πραγματικοί λειτουργοί της ΥΓΕΙΑΣ είναι οι ευσυνείδητοι ιατροί, που είναι και σοβαροί και υπεύθυνοι .Με πραγματική αγάπη για το λειτούργημα τους. Που προσέχουν τον ασθενή και σκύβουν το κεφάλι τους για να τον ακούσουνε. Τον κοιτάζουν στα μάτια με ζωηρό ενδιαφέρον αναζητώντας τα σημάδια της νόσου. Περνάνε ώρες και ημέρες στις βιβλιοθήκες και στους υπολογιστές τους για να ενημερωθούν και να μάθουν. Διατηρούν αμείωτο ενδιαφέρων για τα επιτεύγματα της επιστήμης .Έχουν αγάπη και στοργή για τον άρρωστο και τα προβλήματα του.

H EΣΤΕΛΛΑ ΜΑΣ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ...

Kαλησπέρα...Πριν ξεκινήσουμε να τονίσω οτι η ιστορία δεν ανήκει σ εμένα... Σαν ιδέα την άκουσα απο κάπου αλλού...Απλά αισθάνθηκα μια απίστευτη ανάγκη να την αποτυπώσω με δικό μου τρόπο.

Μια φορά και έναν καιρό, στο βασίλειο των Μολυβένιων Σχεδίων ζούσε ένας μοναχικός, μελαγχολικός πρίγκιπας. Τα πάντα γύρω του κινούνταν σύμφωνα με τις διαβαθμίσεις του γκρί και του μαύρου και είχαν μονο δύο διαστάσεις που χόρευαν με τις ψεύτικες σκιές τους. Οι άνθρωποι, ήταν μονότονοι, κουραστικοί και οι ερωτήσεις τους τον ενοχλούσαν πολύ. Ζώα δεν υπήρχαν, ενώ τα λουλούδια ήταν μαύρα. Πόσο τυχερός ένιωθε αν τυχαία έβρισκε κάποιο κάτασπρο κρινάκι στους άγριους, μαύρους αγρούς, νότια της περιοχής της Ακουαρέλας!

Δεν είχε όνομα. Κανένας δημιουργός δεν χαρίζει ονόματα στα δημιουργήματά του άλλωστε. Όλοι τον φώναζαν υψηλότατο, ή πρίγκιπα... ή με διάφορα μεταχειρισμένα και φθαρμένα ονόματα που είχε βαρεθεί να προσπαθεί να συγκρατήσει. Όλοι οι φίλοι του επαναλάμβαναν τα ίδια λόγια, κάθε μέρα, με την ίδια χροιά στη φωνή τους και το ίδιο χρώμα στα μάτια τους. Εκείνο το μονότονο χρώμα που τον αρρώσταινε. Οι γονείς του, λέγεται οτι είχαν εξοριστεί λόγω χρώματος. Τί χρώμα απο την παλέτα του απαγορευμένου τους ξεχώριζε, κανείς ποτέ του δεν έμαθε. Τί σημασία είχε άλλωστε; Ο ασπρόμαυρος πρίγκιπας ήταν μόνος στις γκρίζες του σελίδες. Έπληττε και έβλεπε τη ζωή του να περνάει χωρίς κανένα νόημα. 

Μια μέρα, γκρίζα και συννεφιασμένη όπως κάθε άλλη μέρα, βγήκε στον κήπο του παλατιού για να περπατήσει στο μουντό δρομάκι που σχημάτιζαν οι παλιές ασύμμετρες πέτρες στο πλακόστρωτο. Σε κάθε βήμα, αισθανόταν την καρδιά του σα να την έπνιγαν χιλιάδες, παγωμένες, μαύρες μέγγενες. Αιμοραγούσε μα το αίμα του ήταν λευκό... Αόρατο. 
"Υπάρχω άραγε; Υπάρχω;" 

Και ήξερε πως δεν υπήρχε. Πώς ήταν ένα σχέδιο και τίποτ άλλο. Μια ζωγραφιά wannabe. Προσπάθησε να κλάψει μα δε τα κατάφερε. Ήταν σχεδιασμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κλαίει. Ο θυμός μέσα του φούντωνε και τότε ήταν που χτύπησε με δύναμη τον μαυρισμένο τοίχο και το χέρι του σύρθηκε πάνω στην άγρια επιφάνεια του. Ο πόνος ήταν αφόρητος. Τα μάτια του έτσουξαν και όταν έστρεψε το βλέμμα του στον τοίχο ανακάλυψε οτι εκείνο το κομμάτι που χτύπησε είχε εξαφανιστεί. Αυτή η αναπάντεχη εξέλιξη τον έκανε να κοιτάζει το κενό για λίγο. Ύστερα, όσο πιο απαλά μπορούσε άρχισε να τρίβει την υπόλοιπη επιφάνεια. Τότε ήταν που το κατάλαβε. Είχε μια δύναμη που ούτε καν φανταζόταν. Μπορούσε να σβήσει τον κόσμο!

Και αυτό θα έκανε. Θα τον έσβηνε...ξεκίνησε πρώτα με το περιβάλλον γύρω του. Όσο περισσότερο έσβηνε τόσο περισσότερο πονούσε. Τα χέρια του κοκκίνιζαν σιγά σιγά απο αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν αίμα. Υπέφερε, έκλαιγε μα δε σταματούσε να σβήνει ώσπου τα πάντα έγιναν σκόνη και εκείνος ξεπήδησε μέσα απο τις σελίδες. Ήταν ο πρίγκιπας της γομολάστιχας. Ήταν ελεύθερος... Ελεύθερος και τόσο μόνος. Είχε χρώματα πάνω του, μα, κανένας απο τους μονότονους φίλους του δεν ήταν εκεί για να τα θαυμάσει. Τι να την έκανε τη ζωή του τώρα που δεν είχε κανέναν να τη μοιραστεί; Ζούσε αλλά για ποιόν; Ανάπνεε αλλά για ποιόν; Δεν άνηκε πουθενά. Αυτή τη φορά αποφάσισε να δώσει ένα τέλος μια και καλή στον πόνο που. Έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε το κομμάτι που τον πονούσε περισσότερο. Την καρδιά του. Και μ ένα πικρό χαμόγελο και λίγα δάκρια έσβησε.

Ο κόσμος μας είναι τόσο μουντός... τόσο σκληρός...Κι όμως τι θα ήμαστε χωρίς αυτόν; Κάθε μέρα γκρινιάζουμε για τα ελαττώματα των άλλων...αλλά τι θα ήμασταν χωρίς τους άλλους...;

Με ποιά θα βγείς απόψε; Με την πλήξη ή την μοναξιά;

Απο την Estella-oneiropagida09.blogspot.com

ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΦΤΩΧΙΑ!!

Η πλειοψηφία των αντρών σε αυτόν το πλανήτη επιθυμούν ένα υπερlux αυτοκίνητο,

δυστυχώς όμως εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να το χαρούν είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό τους....αν ανήκεται σε αυτό το ποσοστό λοιπόν τότε μπορείτε να διαβάσετε τις άλλες μας δημοσιάυσεις:-)))..Aν όμως δεν ανείκεται που είναι το πιο φυσιολογικό, σας βρήκα μια λύση οικονομική και ευχάριστη!!Επρόκειτο για ένα ακριβές αντίγραφο της ferrari testarossa η οποία εχει μια βασική διαφορά με την κανονική...Είναι αρκετά πιο μικρή!!Εχει φτιαχτεί σε σκαρί κάρτ και το εξωτερικό της είναι απο πολυεστέρα!!Κοστολογείται στα 20.000 ε,είναι εφοδιασμένη με ένα ηλεκτρικό κινητήρα 5 h και είναι επενδυμένο με δέρμα το εσωτερικό της!!!Καλά γκάζια λοιπόν(με τους 5 h )χαχαχαχαχαχ!!!