Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΟ ΑΡΘΡΟ....ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΩ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ



ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ??? 

Το να ξέρεις είναι ο καλύτερος τρόπος να θυμάσαι. Και να θυμάσαι δεν είναι απαίτηση της ζωής, είναι τρόπος να υπάρχεις. Πέρυσι τέτοια μέρα ένα όπλο σηκώθηκε και πυροβόλησε ένα παιδί. Σηκώνονται συχνά όπλα και πυροβολούν. Κατέγραψα τότε την πρώτη μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα. Ανατριχιαστική. "Σήκωσε το χέρι, σημάδεψε και πυροβόλησε". Σε λίγες ώρες τα πάντα άλλαξαν.

Δεν εννοώ τον θυμό, ή τις φωτιές ή τη σιωπή που έγινε κραυγή. Η εξουσία δεν μπορούσε πια να βρει τις προφάσεις για τις οποίες ήταν μια πολύ κακή εξουσία. Τα γνωστά "εκπυρσοκρότησε", "εξωστρακίστηκε", "έτυχε", που είχαν δολοφονήσει μετανάστες, κλεφτρόνια και άτυχους πολίτες στο παρελθόν, ακούγονταν επιτέλους ως ο επιθανάτιος ρόγχος της αξιοπρέπειας. Η οργή κατέκαψε τα πάντα. Πολλοί έζησαν με την φλόγα και άλλοι με τα αποκαίδια.

Ό,τι καταλάβαινε ο καθένας. Το κίνημα συνάντησε την αθωότητα, η οργή μια ευκαρία, οι άνθρωποι του καναπέ την σκληρή εικόνα της πραγματικότητας και όσοι ανησυχούσαν ένα λόγο να συνεχίσουν να ανησυχούν.Έχει περάσει ένας χρόνος. Η εικόνα του Αλέξη συνεχίζει να με χτυπά σαν ρεύμα. Δεν είναι που ήταν δεκαπέντε χρόνων μόνο. Είχε την ηλικία του γιού μου και του έμοιαζε πολύ. Μοιάζουν οι έφηβοι. Σε όλα. Γι αυτό θα μπορούσε να ήταν το παιδί καθενός. Όπως μοιάζει και η εξουσία πάντα. Ζηλεύω αυτά τα παιδιά που θα βγουν στο δρόμο για να θυμηθούν, να κλάψουν ή να υπάρξουν μέσα απ αυτή τη μεγαλειώδη φύση τους που δεν ανέχεται. Και μπορεί να μας ρίξει απ τον καναπέ ξαφνικά. Λυπάμαι γιατί η βία θα γίνει ίσως για μια ακόμη φορά η συμβία της εξουσίας.

Στα κανάλια, αναλυτές, προστατευμένοι ίσως από τα δικά τους πιστόλια και τους δικούς τους αστυνομικούς, θα εξηγήσουν τι σημαίνει να πέφτει ένα παιδί στα 15 του από όπλο. Επαναστάτες της "επετείου" και της προπαρασκευασμένης οργής θα ζητήσουν εκδίκηση για το αίμα. Τι είδους άραγε; Όσοι ξαναβολεύτηκαν στην γούβα του καναπέ θα αναρωτηθούν "γιατί όλα αυτά" τσιμπώντας πατατάκια. Και οι πιτσιρικάδες, οι Αλέξηδες, στα 15, τα 17, τα 18 τους, στο δρόμο, θα αναρωτιούνται και αυτοί "γιατί όλα αυτά". Και θα κοιτάζουν προς την μεριά μας. Αφήστε να το κάνουν, μήπως αναρωτηθούμε και μεις…
koutipandoras
 
ΠΗΓΗ trelokouneli.blogspot






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου